Teraz będę odszczekiwać...

Wcześniej pyskowałam, że „Lesio” nieco mnie rozczarował i że nie obśmiałam się tak, jak tego oczekiwałam. Dałam pani Chmielewskiej jeszcze jedną szansę, przyniosłam książkę, usadziłam się na tapczanie i zaczęłam czytać. Co chwilę, na prośbę osobistego dziecięcia, musiałam czytać fragmenty, przy których się zaśmiewałam. Robiłam to tak często, iż w końcu stanęło na tym, że czytałam na głos „Wszyscy jesteśmy podejrzani”. Myślę, że czytanie na głos przydaje dodatkowej szczypty absurdu - może wtedy wyobraźnia lepiej pracuje? A gdy czytelnik staje się uczestnikiem przygód zespołu projektantów - przepadł.

Pewnego dnia Joanna przyszła do biura i oznajmiła, że Tadeusz został zamordowany. Dokładnie mówiąc - uduszony. A jeszcze dokładniej - paskiem od niebieskiego szlafroka. Blady strach padł na zespół. Trochę czasu zabrało Joannie wyjaśnienie, że tak naprawdę to Tadeusz żyje, ale przymierza się do napisania książki i właśnie w tej książce rzeczony Tadeusz zostaje uśmiercony. Informacja rozeszła się po całym biurze i w końcu dotarła do głównego zainteresowanego. Oburzony nafukał na Joannę, że to nie przystoi itd. Pech chciał, że po chwili ktoś Tadeusza naprawdę zamordował. Udusił. A dokładnie mówiąc - paskiem od niebieskiego szlafroka. Pech. Po prostu pech. I wszyscy są podejrzani. Oprócz Alicji. Bo „Alicja jest mi potrzebna w śledztwie. Ona jest roztargniona, co znakomicie urozmaici akcję”. Czy ten argument przemówi do kogokolwiek, a szczególnie do niezwykle przystojnego prokuratora i kapitana milicji? Właściwie dlaczegóżby nie?

Rewelacyjna rozrywka! Jutro (hm... dziś) idę do biblioteki i na pewno wezmę kolejną książkę pani Chmielewskiej. Mam nadzieję, że napisała jeszcze coś z zespołem biura projektowego w tle.